Çift Cinsiyetle Yaşamak

Çocukluğumdan beri kendimi etrafımdaki hemcinslerime benzetemiyordum. Onlar gibi konuşamıyor, kadınlara onlar gibi ilgi duymuyordum. Gençlik yaşlarımda erkek arkadaşlarım oldu onlardan etkileniyormuş gibi davranmama rağmen bendeki  garipliği anlayan  tuhaf bir biçimde benden uzaklaşıyordu. Ailem bu durumunun geçici ve psikolojik bir sorun olduğunu düşününce beni psikologlara götürmeye başladılar.

Hiç kimse bana ne istiyorsun? Demeden beni değiştirmeye çabalıyordu. Kendimi kimseye anlatamamanın ezikliği içerisinde 18 yaşımı doldurduğum gün baba evinden ayrıldım

Sokaklarda amaçsız bir şekilde dolaşırken trans arkadaşlar edindim. Beni evlerine kabul eden bu insanlara karşı garip bir yakınlık hissetmeye başladığımda hepsinin aslında benim hikayeme benzer hikayeleri olduğunu öğrendim.

İçlerinden bazıları geçimini sağlamak için travesti genelevlerinde çalışıyorlardı. İnanmayacaksanız ama bazılarını birkaç yabancı dil bilen iyi eğitim görmüş kişilerdi. Bulundukları durum yüzünden iş bulamayan bu kişiler arasında öğretmenler, mühendisler, finans uzmanları yer alıyordu. Hani kurs açsanız parayı vurursunuz.

Travesti arkadaşlarımın yanında kendim gibi davrandığım halde sokakta hala erkek kıyafetleriyle gezen, hangi cinsiyete ait olduğu belli olmayan bir tipte geziyordum. Tek istediğim üniversite öğrencisi olmak ve hukuk fakültesi okumaktı.  Avukat belki de savcı olacaktım. Ama bu ülkede hiçbir Baroda kendime yer bulamayacağımı biliyordum.

Hayallerim, ideallerim vardı, yapmak istediklerim bana sunulan hayatla bağdaşmıyordu. Ya kendim gibi davranıp, hayallerimden vazgeçecektim, ya da rol yaparak bir ömür geçirecektim.

Kendim olmayı bir kenara bıraktım çünkü önce hayallerimin peşinden gitmeliydim. Yanlarında beni barındıran travesti arkadaşlar sayesinde bu yıl Hukuk Fakültesine kaydımı yaptırdım. Önümde sadece 4 yıl bu yalan dünyaya katlanma zorunluluğu var sonrasında umarım kendim gibi yaşamak için bir fırsat elde edebilirim. Dünya çok acımasız olsa da yaşamak için nedenlerim her zaman olacak.